Stay tuned
Op zoek naar groensels...
Vandaag trokken Otje le Magnifique en ik richting Le Monde de Mille Couleurs.
Dit is misschien wel het mooiste moment van het jaar. De overvloed van de zomer, de eerste signalen van de oogst en smaken die maar enkele weken bestaan. Dat is de keuken waar wij van houden.
Van het veld naar de Superette. Van de Superette naar Restaurant Terminus.
Merci Dries.
Pierre Frontière
Pierre Frontière en Otje le Magnifique
Dit is het achterzicht van onze zaak. Het uitzicht dat onze medewerkers dagelijks vanuit de keuken zien. En ook het uitzicht van onze familiale boerderij.
Dit jaar werd de tarwe vroeg geoogst en kregen we een fenomenaal vergezicht cadeau. Vroeger begreep ik nooit waarom mensen zeiden: “Wat is het hier toch mooi.” Vandaag begrijp ik dat wél.
Voor mij is dit uitgegroeid tot het Toscane van Vlaanderen.
Pierre Frontière en Otje le Magnifique
Dit is het achterzicht van onze zaak. Het uitzicht dat onze medewerkers dagelijks vanuit de keuken zien. En ook het uitzicht van onze familiale boerderij.
Dit jaar werd de tarwe vroeg geoogst en kregen we een fenomenaal vergezicht cadeau. Vroeger begreep ik nooit waarom mensen zeiden: “Wat is het hier toch mooi.” Vandaag begrijp ik dat wél.
Voor mij is dit uitgegroeid tot het Toscane van Vlaanderen.
Pierre Frontière et Otje le Magnifique
Voici l’arrière de notre maison. C’est aussi la vue que contemplent chaque jour nos collaborateurs en cuisine… et celle qui accompagne notre ferme familiale.
Cette année, le blé a été récolté tôt et le paysage nous offre une perspective incroyable. Pendant longtemps, je ne comprenais pas les personnes qui me disaient : « Qu’est-ce que c’est beau chez vous. » Aujourd’hui, je le comprends enfin.
Pour moi, la région est devenue la Toscane de la Flandre.
Pierre Frontière en Otje le Magnifique
Dit is het achterzicht van onze zaak. Het uitzicht dat onze medewerkers dagelijks vanuit de keuken zien. En ook het uitzicht van onze familiale boerderij.
Dit jaar werd de tarwe vroeg geoogst en kregen we een fenomenaal vergezicht cadeau. Vroeger begreep ik nooit waarom mensen zeiden: “Wat is het hier toch mooi.” Vandaag begrijp ik dat wél.
Voor mij is dit uitgegroeid tot het Toscane van Vlaanderen.
Tomaten.
Elf maanden per jaar eten we tomaten die eruitzien als tomaten, maar nauwelijks nog naar tomaat smaken. Te vroeg geplukt, op watercultuur geteeld, geselecteerd op houdbaarheid en transport in plaats van op smaak. De variëteit speelt uiteraard een rol, maar een tomaat die op water leeft in plaats van in een levende bodem, zal nooit dezelfde ziel hebben.
Dan breekt plots die korte periode aan. En ineens begrijp je weer waarom tomaten ooit een delicatesse waren.
